سؤال:
آیا ازدواج برای جوانی که به دنبال رفع نیاز جنسی خود می‌باشد، هوس‌بازی نیست؟​ در ادامه ارضای این غریضه طبیعی در ازدواج چه منافعی دارد؟

پاسخ:
این موضوع (هوس بازی) عمومیت ندارد. اگر فرد چنین نگاهی به ازدواج داشته باشد خوب نیست؛ امّا اگر آن را وسیله‌ای برای کسب آرامش روحی و جسمی ببیند خوب است؛ زیرا:
1- فرد در سایه‌ی آن، آرامش پیدا می‌کند و زندگی را بهتر ادامه می‌دهد.
2- تربیت می‌شود؛ مثل اینکه خودخواهی او به دیگر خواهی مبدل می‌شود.
3- سختی‌های زندگی، ظرفیت او را بالا می‌برد.
4- با صاحب فرزند شدن، می‌تواند نسلی را تربیت کند که آیندۀ جامعه‌اش را بسازد.

قرآن کریم می‌فرماید: «وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ؛ [روم/21] و از آیات خداوندی است که برای شما از جنس خودتان جفتی بیافرید که در کنار او آرامش یابید و میان شما عشق و محبت و مهربانی قرار داد که در این حقیقت نشانه‌هایی از خداست برای مردمی که در گردونه اندیشه و فکر نسبت به حقایق به سر می‌برند».

بازنشر اول: ولایت نت




برچسب ها: ازدواج به خاطر نیاز جنسی، ازدواج، هوس بازی، نیاز جنسی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : یکشنبه 4 مهر 1395 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
بعضی از مردم دربارۀ فرد سیگاری، فکر می‌کنند با فرد معتاد هیچ فرقی نداشته و نباید به هیچ وجه با آن‌ها ازدواج كرد. بعضی هم معتقدند كه سیگاری بودن فرد عیب به حساب نمی‌آید و مشكلی در زندگی مشترک به وجود نمی‌آورد. واقعاً ازدواج با فرد سیگاری درست نیست؟ در این زمینه در ضمن پاسخ‌گویی به سؤال کاربر، به جواب این پرسش نیز می‌پردازیم.

سؤال:
حدود یک هفته است که عقد کرده‌ام و قبلاً هم به مدت سه ماه تحت نظارت خانواده‌ها با همسرم در ارتباط بودم. در این مدت، چیز مشکوکی از همسرم ندیدم، جز یکی، دو بار که حس کردم ماشین همسرم بوی سیگار می‌دهد، ولی فکر کردم شاید این بو متعلق به یکی از دوستانش بوده. سابق بر این، چندین بار از او سؤال کردم که اهل سیگار و دخانیات هست یا نه که جواب قاطعانه منفی به من داد تا اینکه امروز کاملاً بوی سیگار را از دهانش حس کردم. در حال حاضر نمی‌دانم چه واکنشی از خودم باید بروز بدهم؟! آیا مستقیم دربارۀ این موضوع با او صحبت کنم؟ چراکه این موضوع و صداقت ایشان در پاسخ‌گویی برای بنده بسیار اهمیت دارد. لطفاً کمکم کنید چه رفتاری را باید انجام دهم.

پاسخ:
فارغ از صحت یا عدم صحت این مسئله، واقعیت این است که اصل سیگار کشیدن ایشان، ضرر و لطمه‌ای به زندگی مشترک نمی‌زند و زندگی مشترک را خراب نمی‌کند، مگر آنکه شما از بوی سیگار تنفر داشته باشید یا به دلیل مسئلۀ سلامتی و بهداشتی، نخواهید با یک فرد سیگاری زندگی کنید. البته فرض براین است که واقعاً همسرتان، سیگاری باشد.

پس بخشی از این مسئله، به خود شما بستگی دارد. چه ‌بسا با خود تصور کنید که با درخواست ترک دخانیات از ایشان، بتوانید او را از سیگار کشیدن دور کنید. گرچه ترک سیگار همیشه به‌عنوان راهکار جدی مطرح است، ولی باید دانست که به نظر کارشناسان، سیگار چیزی نیست که هرکسی به‌راحتی بتواند آن را ترک کند [1]، مگر این‌که انگیزه‌ای درونی و قوی داشته باشد؛ بنابراین اگر با فکر ترک دادن ایشان به او بله می‌گویید، بدانید که این روش درستی نیست؛ چراکه این احتمال وجود دارد که ایشان با ورود به زندگی مشترک به مرور زمان نتواند آن را ترک کند و در نهایت اگر شما نسبت به این مسئله (سیگاری بودن همسرتان) بسیار حساس باشید، در زندگی مشترکتان سختی زیادی را تحمل کنید و از زندگی مشترک خود راضی نباشید و از طرفی تصمیم به جدایی و یا ادامه این زندگی بسیار کار دشواری برای شما خواهد بود که هرکدام تبعات خاص خودش را دارد.

امّا موضوع مهم‌تری که به نظرم در این جریان وجود دارد این است که شما هنوز اطمینان صد در صدی نسبت به موضوع سیگار کشیدن ایشان ندارید و نمی‌توانید اقدام قاطعی داشته باشید و از طرفی اگر این مسئله واقعاً درست باشد علاوه بر صحت سیگاری بودن او، عدم صداقت و دروغ‌گویی او نیز روشن می‌شود که این موضوع هم مسئله را کمی پیچیده‌تر می‌کند.

توصیۀ بنده به شما این است که با ایشان در این زمینه، شفاف گفت‌وگو کنید. گفت‌وگوی محترمانه، امّا صریح شما درباره این موضوع می‌تواند مسئله را روشن‌تر کند که البته در این صورت از دو حال خارج نیست یا ایشان واقعیت مسئله را تائید می‌کند و یا تکذیب؛ درهرصورت اگر تائید کرد، این به شما بستگی دارد که چقدر نسبت به این مسئله حساس هستید. اگر درجۀ حساسیت شما نسبت به سیگاری بودن همسرتان کم است و شخصیت ایشان هم اساساً دروغ‌گو نباشد (و تنها در آن موضوع به خاطر از دست ندادن شما دروغ گفته است) به‌طوری‌که حاضر هستید به ایشان یک فرصت بدهید که سیگار را ترک کند، مشکلی برای شما به وجود نمی‌آید و می‌توانید به او فرصت دهید. درنهایت حتی اگر شوهرتان آن را ترک نکرد، ازآنجایی‌که شما نسبت به این موضوع (سیگاری بودن ایشان) چندان حسّاس نیستید، این مسئله مشکلی در رابطه‌تان ایجاد نمی‌کند.

امّا اگر نسبت به سیگاری بودن ایشان به‌شدت حسّاس هستید؛ به‌طوری‌که نمی‌توانید این موضوع را قبول کنید، حتی باوجود قول ایشان مبنی بر ترک، اصلاً توصیه به چنین ازدواجی نمی‌کنیم. امّا اگر شما نسبت به سیگاری بدون ایشان حسّاس نیستید، ولی متوجه شدید که همسرتان به‌شدت انسان دروغ‌گویی است و نمی‌توانید به او اعتماد کنید، بازهم توصیه به چنین ازدواجی نمی‌کنیم.

امّا اگر خواستگارتان موضوع سیگاری بودن خود را تکذیب کرد و قبول نداشت از دو حال خارج نیست؛ یا واقعاً ایشان سیگاری نیست و شما دچار سوءتفاهم هستید و یا واقعاً ایشان سیگاری است و کتمان می‌کند و شما هم یقین به سیگاری بودنش ندارید. درهرصورت این مسئله به درجۀ حسّاسیت شما بستگی دارد؛ اگر درجۀ حسّاسیت شما نسبت به مسئلۀ سیگار زیاد است و ایشان هم سیگاری بودنش را تکذیب می‌کند و شما هم دلیلی برای قبول حرفشان ندارید، در آن صورت تصمیم به ازدواج شما با ایشان ریسک بالایی خواهد داشت؛ زیرا ممکن است ایشان واقعاً سیگاری باشد و شما هم بعد از ازدواج متوجه شوید و ازآنجایی‌که نسبت به این موضوع حسّاسیت بالایی دارید، در آینده دچار مشکل و سختی شوید. امّا اگر نسبت به سیگار، حسّاسیتی ندارید، گرچه احتمال کذب ایشان وجود دارد، ولی ازدواج شما با ایشان ریسک کمی دارد؛ زیرا حتی اگر در آینده متوجه شوید که ایشان واقعاً سیگاری بوده، این موضوع چندان برای شما مسئله‌ساز نخواهد شد. البته ممکن است به جهت روشن شدن عدم صداقت ایشان، اعتمادتان نسبت به او کم شود، ولی درصورتی‌که وی شخصیت دروغ‌گویی نباشد و کذب آن موضوع صرفاً به خاطر از دست ندادن شما بوده، به نظر بنده، این مسئله هم در زندگی مشترکتان تأثیر خاصی نمی‌گذارد.

امیدوارم با توضیحاتی که داده شد بتوانید به‌درستی تصمیم‌گیری کنید.

پی‌نوشت:
[1]. البته بستگی دارد که از چه زمانی استعمال دخانیات را شروع کرده باشد، اگر مدت‌زمان کوتاهی است که می‌توان امیدوار بود که به‌راحتی آن را کنار بگذارد.

بازنشر اول: ولایت نت




طبقه بندی: مشاوره ازدواج، 
برچسب ها: سیگاری، سیگاری بودن شوهر، سیگار، حساسیت به سیگار، ازدواج با سیگاری،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 9 شهریور 1395 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
برخی از مردان اعتقاد دارند كه‌ نباید به‌ همسر خود واقعیت‌ها را گفت و تصور می‌كنند با دروغ‌گویی‌ می‌توانند طرف مقابل را قانع‌ كنند، ولی در بیشتر موارد، این‌ مسئله‌ به‌ نتیجۀ مطلوبی نمی‌رسد و به دنبال آن سبب‌ بی اعتمادی طرف مقابل نسبت به خود می‌شوند. از طرفی، عده‌ای فکر می‌کنند صداقت و راستگویی صرفاً یک مسئله اخلاقی است، در حالی که صداقت و دروغ‌گویی از موضوعات بسیار کلیدی در حوزه‌های مختلف به ویژه در نظام خانواده است. در تمامی ادیان آسمانی از جمله دین اسلام بر قبح و زشت بودن دروغ تأکید شده؛ برهمین اساس، قرار گرفتن دروغ در ذیل عنوان گناهان کبیره، معرف این اهمیت است. در روایتی از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در این باره آمده: «از دروغگویی بپرهیزید، در موردی که گمان می‌کنید نجات شما در دروغ گفتن است، بدانید که اشتباه کرده‌اید و هلاک شما در دروغ است.»[1] حال اگر کسی به هردلیلی به دیگری دروغی گفت، در چنین شرایط برای اینکه اطمینان و اعتماد طرف مقابل از وی سلب نشود، چه‌کار باید کرد؟ در این باره با پاسخ گویی به سؤال یکی از کاربران، به جواب این پرسش می‌پردازیم؛

سؤال:
پسری هستم که اخیراً به یکی از دختران همکلاسیم علاقه‌مند شدم. البته نه علاقه‌ای که از روی جو زدگی در محیط دانشگاه باشد، بلکه واقعاً او را دوست دارم. هفت ماه پیش، دربارۀ علاقه‌ام به او گفتم، او هم به من علاقه‌مند بود و بلافاصله خانواده‌ها را در جریان کار قرار دادیم. قرار شد تا رسمی شدن قضیه، هیچ کسی از همکلاسی‌ها از جریان ما خبردار نشود؛ چون نمی‌خواستیم قبل از رسمی شدن قضیه، دیگران فکر بدی نسبت به ما پیدا کنند.

مشکل اینجاست که متأسفانه بنده از روی ناپختگی، قضیۀ علاقه‌ام به دخترموردنظر را به یکی دوستان صمیمیم انتقال دادم. یک روز این خانم از من پرسید که آیا کسی از جریان علاقۀ ما با خبر است، بنده به دروغ به او گفتم که هیچ کسی خبر ندارد؛ چون واقعاً نمی‌خواستم او را ناراحت کنم، مجبور شدم که واقعیت را به او نگویم. از آنجایی که او به شدت از دروغ گویی متنفر است، در حال حاضر اضطراب این را دارم که مبادا متوجه دروغ‌گویی بنده شود و مرا ترک کند. لطفاً مرا راهنمایی کنید که چه کار باید بکنم؟ آیا واقعیت را به او بگویم؟

پاسخ:
روان‌شناسان دربارۀ دروغ می‌گویند؛ انسان هرچه کمتر دروغ بگوید، به همان اندازه از سلامتی بیشتری برخوردار است. پیغمبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در این باره فرموده است: «راستى، آرامش است و دروغ، اضطراب.»[2] لذا یکی از عوامل مهم ایجاد کننده اضطراب، دروغ‌گویی است که به دنبال خود، دلهره و ترس را می‌آورد. 

مسلماً دروغ گویی شما به خاطر عدم رازداری شما بوده که اولین اشتباه خود را از این جهت مرتکب شدید[3] و این اشتباه را متأسفانه با اشتباه دومتان که همان دروغ است تکمیل کردید. گرچه همانطور که اشاره شد دروغ‌‌گویی، بنیان اعتماد و اطمینان را از بین می‌برد و گناهی در برابر خداوند تلقی می‌شود، امّا بهتر است برای جبران آن، دقت بیشتری کنید تا مرتکب اشتباهی دیگری نشوید.

لذا اگر احتمال اینکه دخترخانم، متوجه دروغ شما شود، بسیار ضعیف است و از آن طرف، احتمال می‌دهید که با گفتن واقعیت، ایشان بسیار ناراحت شود؛ به طوری که اعتمادش نسبت به شما کاملاً سلب شود، در صورتی که امکان فهمیدن واقعیت از طرق دیگر، بسیار کم باشد، بهتر است این موضوع را به او نگویید. البته در این زمینه استغفار و توبه به درگاه خدا امری لازم و ضروری است؛ چرا که نسبت به رازدار نبودن و دروغی که گفته‌اید، نزد خداوند مسئول هستید.[4]

در ضمن به فرض حتی اگر بعداً ایشان متوجه دروغ شما شود، می‌توانید برای ایشان توضیح دهید که این دروغ تنها به خاطر این بود که شما، او را از دست ندهید. اگر با توضیحات شما، وی قانع نشد و قصد متارکۀ شما را داشت، می‌توانید به او بگویید که در انتخاب همسر باید مجموع نگر بود؛ یعنی با در نظر گرفتن مجموع نقاط قوت و ضعف یک نفر، می‌توان درباره‌‌اش نظر داد و هرگز نمی‌توان به صرف یک دروغ، کسی را رد کرد. همان‌طوری که عشق برای ازدواج کافی نیست، یک دروغ هم، دلیل کافی برای به هم زدن ازدواج نیست؛ مگر اینکه سبب سلب اعتماد کلی از طرف مقابل شود؛ به‌طوری‌که نتوان به حرف‌هایش اعتماد کرد.

همچنین در صورت امکان مقدمات رسمی خواستگاری را زودتر برپا کنید تا نگرانی شما بابت مخفی نگهداشتن این موضوع رفع و زودتر تکلیف شما مشخص شود.

پی‌نوشت:
[1]. مستدرک الوسایل، ج2، ص100.
[2]. نصایح، ‏ص15.
[3]. تعبیر جالبی امام علی(علیه‌السلام) در این باره دارد که فرموده: «سِرُّکَ أسیرُکَ فَإذا أفشیتَهُ سِرتَ أسیرُک؛[غررالحكم، ج۱، ص۴۳۷] سرّ تو، اسیر تو است، اگر آن را افشا کنی، تو اسیر آن می‌شوی».
[4]. البته خدای متعال توبه کاران را دوست می‌دارد؛ «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ»[بقره/۲۲۲].

بازنشر اول: ولایت نت




طبقه بندی: سبک زندگی،  مشاوره ازدواج، 
برچسب ها: دروغ، دروغ دردسرساز، دروغ‌گویی، دروغ به همسر، صداقت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : شنبه 6 شهریور 1395 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
سئوال:
جوانی که نیاز جنسی دارد و امکان ازدواج برای او فراهم نیست، خودارضایی موجب رفع نیاز او می‌شود، پس چرا در دین ما خودارضایی حرام است؟

پاسخ:
نیاز جنسی مانند دیگر نیازهای غریزی از جمله نیاز به آب و غذا است، امّا آیا انسان برای رفع نیاز تشنگی و گرسنگی، از هر آب و غذایی استفاده می‌کند که نیاز جنسی را به هر صورت رفع کند؟ گذشته از این‌که حرمت بسیاری از مسائل را هیچ کس نمی‌داند و قرار نیست فلسفۀ حرمت و گناه بودن امور مذکور دانسته شود، اما در خصوص این مسئله امروزه علم به عوارض مهلک و خطرناک خودارضایی تا حدودی پی برده است که از جمله آن می‌توان به کم شدن طول عمر و تحلیل سریع قوای جنسی در میان‌سالی اشاره کرد.[1] از طرفی دیگر، حرمت و گناه آلود بودن امور مذکور هم توسط قرآن و روایات قابل اثبات است. مضاف براینکه خودارضایی علاوه بر گناه بودن آن، مشکل چندانی را حل نمی‌کند؛ چون اولاً: مانند ازدواج، آرامش جنسی نمی‌آورد؛ ثانیاً: ممکن است آستانه انزال را پایین بیاورد و فرد دچار انزال زودرس شود.

پی‌نوشت:

بازنشر اول: ولایت نت




طبقه بندی: مشاوره خانواده،  مشاوره ازدواج،  مسایل جنسی و روابط زناشوئی، 
برچسب ها: نیاز جنسی، خودارضایی، آستانه انزال،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 2 شهریور 1395 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
گاهی در جریان خواستگاری، علیرغم اینکه طرف مقابل نقاط مثبت قابل توجهی دارد، نقاط ضعف یا حداقل ابهامی در زندگی وی دیده می‌شود که برای انتخاب همسر نیاز به‌دقت و توجه بیشتری دارد همانند این پدر که برای دخترش، خواستگاری آمده و دربارۀ او می‌گوید:

برای دخترم، خواستگاری آمده که علیرغم مؤدب و وزین بودنش، سه عیب دارد:
متأسفانه با خانم‌ها، به راحتی صحبت می‌کند. درحالی‌که این مسئله در میان خانواده و اقوام ما مناسب نیست؛ به‌طوری‌که مردان خانوادۀ ما، مذهبی و اغلب سر به زیر هستند و در جلسات خواستگاری اصلاً شوخی نمی‌کنند.
با اینکه اهل نماز و روزه و خمس است، ولی دوستانی دارد که زنشان بی‌حجاب است و حتی مشروب هم صرف می‌کنند. وی دربارۀ دوستانش می‌گوید: ازآنجایی‌که آنان مرام او را می‌دانند، به حریمش نزدیک نمی‌شوند.
از همه مهم‌تر، به اصل امامت به شکلی که ما معتقدیم، او معتقد نیست؛ به عنوان مثال دست کشیدن و بوسیدن ضریح و گریه بر امام حسین (علیه‌السلام) را قبول ندارد و معتقد است که عشق به ائمه (علیهم‌السلام)، اطاعت از آن‌هاست.
شخصی دربارۀ عقایدش به من گفت که اعتقاداتش شبیه وهابیت است.
با توجه به این سه نقطه ضعف، می‌توانم به او اعتماد کرده و او را به دامادی بپذیرم؟

پاسخ:
هریک از این سه نکته مذکور را مورد بررسی قرار داده تا مسئله به روشنی برای شما و تصمیم گیر اصلی یعنی دخترتان نمایان شود.
در خصوص نکتۀ اولتان که ایشان با خانم‌ها به راحتی هم کلام می‌شود، عرض کنم؛ با توجه به اینکه در این زمینه توضیح خاصی نداده‌اید، به راحتی نمی‌توان قضاوت کرد که ایشان چقدر حریم‌های محرم و نامحرم را رعایت می‌کند.

در این زمینه علاوه بر تحقیقاتی که از طریق دوستان و آشنایان وی انجام می‌دهید، می‌توانید تا حدودی پی به این مسئله ببرید. در ضمن احتمال اینکه این شیوه رفتار، بستگی به نوع رفتار خانوادۀ او دارد نیز هست؛ مثلاً ممکن است وی در خانواده‌ای بزرگ شده باشد که این‌گونه روابط برای آنان عادی است. البته این به معنی لاابالی‌گری نیست، بلکه در میان بعضی از خانواده‌ها، دختران و پسران با حفظ حریم با همدیگر عادی صحبت می‌کنند. گرچه باید در این زمینه بیشتر تحقیق کرد.

در مورد نکتۀ دومتان که ایشان اهل نماز و روزه می‌باشد بسیار خوب است، ولی (با توجه به گفته شما) اینکه وی دوستان چندان مناسبی ندارد، گرچه وی اظهار می‌کند که دوستانش حریم او را رعایت می‌کنند، ولی باید قبول کرد که احتمال اثرپذیری از دوستان همواره وجود دارد و هیچ‌گاه این احتمال به صفر نمی‌رسد. البته این اثرپذیری تا حدود زیادی به شخصیت خود فرد و همچنین کمیت و کیفیت روابط میان دوستان بستگی دارد. مسلماً هرچقدر روابط میان دوستان بیشتر باشد، اثرگذاری متقابل بیشتر است؛ لذا بررسی کنید اگر وی روابط زیادی با این‌گونه دوستانش ندارد، احتمال اثرپذیری او از آنان هم کم است و چندان مشکل‌ساز نیست.

در مورد اعتقادات ایشان هم باید گفت: اصل عشق و علاقه به ائمه (علیهم‌السلام) که پیشوای راستین هستند، در عمل به گفته‌های آنان است. البته این منافاتی با بوسیدن ضریح مقدس و گریه بر مصیبت‌های آنان ندارد. به علاوه اینکه گریه بر مصیبت‌های آن بزرگواران علاوه بر فضیلت و ثوابی که دارد می‌تواند در راستای عمل به گفته‌های آن بزرگواران و تأثیرپذیری بیشتری در عمل و رفتارهای ما قرار بگیرد.

به هر حال باید بیشتر بررسی کرد و به صرف اینکه یک نفر دربارۀ عقایدش، او را به وهابیت نسبت داده است، نمی‌توان اکتفا کرد، بلکه لازم است در این زمینه با بررسی بیشتر از طریق گفتگو با او و تحقیقات، شناخت بیشتری به دست آورد.

نکته:
آنچه برای ازدواج لازم و ضروری می‌باشد، این است که زوجین از جهت اعتقادی، اخلاقی، رفتاری، فرهنگی، فکری و خانوادگی باهم تناسب کافی داشته باشند.

منظور از تناسب، تناسب صد در صد نیست، بلکه آن مقداری است که طرفین همدیگر را به صورت منطقی بپذیرند؛ بنابراین ممکن است برای یکی، تناسب نود درصدی ملاک باشد، برای دیگری تناسب کمتر از آن؛ لذا باید در این اموری که اشاره کردید بررسی کنید که چقدر نسبت به این مسائل، خود و دختران حساس هستید؛ مثلاً اگر با تحقیق و گفت‌وگو به این نتیجه رسیدید که ایشان تا حدودی از جهت اعتقادی مشکل دارند و با دخترتان از این جهت تناسب ندارند، ببینید دخترتان نسبت به این موضوع یا نسبت به روابط خواستگارتان با خانم‌های نامحرم چقدر حساس است؟

بنابراین اگر نسبت به این موضوعات مطرح شده، دخترخانمتان حساسیت بالایی دارند، به طوری که نمی‌توانند آن را تحمل کنند، هرگز به چنین ازدواجی توصیه نمی‌کنم؛ زیرا دو خطر وجود دارد؛ اول اینکه ممکن است تدریجاً اخلاق خود دخترخانم هم مثل همسرش شود. دوم درصورتی‌که مثل او نشود و بخواهد به خاطر اینکه قبول کرد همسرش را تحمل کند، در این صورت ممکن است تحمل این نوع زندگی برای او سخت گردد و اگر نخواهد جدا شود، احتمالاً مجبور شود ناراحتی زیادی را در زندگی تحمل کند.

بازنشر اول: ولایت نت




طبقه بندی: مشاوره ازدواج، 
برچسب ها: خواستگار، نقاط ضعف خواستگار، خواستگاری، عقاید خواستگار،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 28 مرداد 1395 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
  • تعداد کل صفحات : 233  صفحات :
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...