تبلیغات
آرامش کجاست؟ - مطالب تربیت فرزند
برادری ۱۸ ساله دارم که به مسایل دینی اعتقاد ندارد و نماز نمی‌خواند. علی رغم تمام تلاش‌های بنده و خانواده، وضع اخلاق و رفتار او روز به روز بدتر می‌شود. هر از چند گاهی با یک رفتار نابهنجار فردی یا اجتماعی (مثل استفاده از قلیان، خرید و فروش اجناس نامشروع، دعوا با همکلاسی) آرامش خانوداه را سلب می‌کند. رابطه‌اش با پدرم نیز خدشه‌دار است. من و خواهر و مادرم هم سعی می‌کنیم با محبت با او رفتار کنیم.
متاسفانه اصلا حاضر به مشاوره گرفتن نیست. دوستان بسیار بی‌بندوباری دارد و خودش هم این مساله را اصلا قبول ندارد. پرخاشگر است و احترام نگه نمی‌دارد. هیچ هدفی ندارد و بسیار لذت طلب است. دوست دارد همه چیز را تجربه کند، حتی گناه!
بنده بارها سعی کرده‌ام از راه دوستی به او نزدیک شوم و با قوی کردن پایه‌های اعتقادی به او کمک کنم، امّا در حال حاضر متاسفانه به جز دوستانش به هیچ‌کس توجه نمی‌کند. لطفا راهنمایی کنید چگونه می‌توانم روی او تاثیر مثبتی بگذارم؟

پاسخ سوال:
نوجوانی و جوانی یک دوره‌ی خاصی از زندگی است که استقلال طلبی، پذیرش مسئولیت‌های اجتماعی، کنجکاوی هدفمند، اصرار بر کشف فوری مجهولات و طرح سؤالات پی در پی از ویژگی‌های شاخص این گروه سنی است.

امّا در مورد وضعیت اعتقادی برادرتان باید عرض کنم؛ با توجه به شرایط سنی او اصلاح عقایدش کمی با سختی همراه است؛ چون زمینه اعتقادی در برادر شما به هر دلیلی به خوبی پرورش داده نشده و نگاه او به دین منفی است. لذا با این شرایط، جذب ایشان به دین و اعتقاد به احکام دینی کمی با دشواری روبرو است و نیاز تدبیر، صبر و پایداری در این راه است.

اولین نکته‌ای که شما باید به آن توجه داشته باشید این است که اصلا انتظار اصلاح یکی دو روزه برادرتان را نداشته باشید؛ چرا که تغییر رفتار برادرتان هم یکی دو روزه نبوده، بلکه در گذر زمان، رفتارهایش تغییر کرده است. بنابراین اصلاح و تغییر رفتارهایش نیاز به خواستن او، زمان و پایداری از سوی شماست.

با این حال، تلاش شما برای اصلاح او قابل تقدیر و بسیار ارزشمند و مفید خواهد بود، منتها برای اینکه نتیجه بهتری بگیرید بهتر است قبل از هر اقدامی، ابتدا برادر خود را به خوبی بشناسید و سپس منشأ بی اعتقادی او را کشف کنید؛ چون شما برای تاثیر روی ایشان نیاز به دو عنصر دارید؛ یکی از بین بردن موانع گرایشات دینی او و دیگری جایگزین کردن مواردی که به جذب ایشان به دین کمک می‌کند.

در مورد شناخت برادرتان باید عرض کنم؛ مهمترین مسأله، سنی است که ایشان در آن قرار دارد. در این سن او دوست دارد مستقل باشد و تحت سلطه کسی قرار نگیرد. این مسأله باعث می‌شود هر گونه امر و نهی از طرف شما یا هر کس دیگری را در تضاد با استقلال خود ببیند و با آن مقابله کند. لذا به هیچ وجه او را امر و نهی نکرده و برای هیچ کاری از افعال دستوری استفاده نکنید؛ چون او نه تنها به آن توجه نمی‌کند، بلکه حتی در مواردی خلاف آن را انجام می‌دهد؛ مثلا اگر برادر شما نماز نمی‌خواند، هیچ وقت سعی نکنید با گفتن مکرر پاشو نماز بخوان، او را به این کار وادار کنید، بلکه باید این کار غیر مستقیم صورت بگیرد که نمونه بارز آن خوان نماز اول وقت از طرف اعضای خانواده است. در کنار این، می‌بایست به حس استقلالش نیز بها داده و طوری برخورد شود که بفهمد شما و دیگران هم دوست دارید او مستقل باشد؛ مثلا مسئولیت‌هایی را به او بسپارید و یا بعضی از تصمیمات زندگیش را به خودش واگذار کنید. او را تشویق به اشتغال کنید و زمزمه ازدواج را در گوشش بخوانید. امید به ازدواج در چند سال آینده می‌تواند مانع خیلی از مشکلات اخلاقی ایشان باشد و زندگیش را هدف دار کند.

نوگرایی و تجددطلبی
جوان همواره از ظواهر جدید، مدل‌ها و الگوهای نو و جدید در رفتار، گفتار، پوشش ظاهری و حتّی افکار و پندار لذت می‌برد. امام علی(علیه‌السلام) درباره جوانان و رعایت این روحیه می‌فرماید: «لا تَقسِروا اولادَکم عَلَی آدابکُم فانهُم مخلوقونَ لزمانٍ غیرِ زمانکم؛ جوانان خود را به رعایت آداب و رسوم خودتان مجبور نکنید‌؛ چرا که ایشان برای زمانی غیر از زمان شما بوجود آمده‌اند.»[۱]

"در حقیقت نوگرایی، همان حرکت به همراه زمان است؛ به این صورت که مردم با گذر زمان و تغییر آن، مبتلا به نوعی تغییر و تحول در شیوه‌های زندگی هستند؛ چرا که هر زمان دارای مقتضیات ویژه خود می‌باشد. به همین دلیل امام علی(علیه‌السلام) می‌فرماید: «النّاسِ بزمانِهم أشبَهُ مِنْهُم بآبائِهِم؛ مردم به زمانشان بیشتر از پدرانشان شباهت دارند.»[۲] در ارضای این میل فطری نیز باید حد اعتدال رعایت شود و در ارضای آن نباید آن چنان افراط کرد که یکباره تمام آداب و رسوم کهن را بی ارزش قلمداد نمود و به تقلید از جوامع دیگر پرداخت. تجدد و نوگرایی در تمام روش‌های نسل‌های قبل مطلوب نیست، بلکه فقط در فرض ضرورت و نیاز و با در نظر گرفتن هویت ملی و فرهنگی و حفظ خواسته‌های فطری و رعایت احکام ثابت اخلاقی و دینی نوگرایی مطلوب و اجتناب ناپذیر است."[۳]

مسأله بعدی در شناخت او، میزان اطلاعاتی است که نسبت به دین دارد. آنچه در خیلی از خانواده‌ها دیده می‌شود، این است که پدر و مادرها دین را با توجه به شرایط زمانی خود، سنتی فرا گرفته‌اند و برای پرورش فرزندان خود هم به این شیوه متوسل می‌شوند، در حالی که در شرایط فعلی چنین روشی نتیجه بخش نیست. لذا اگر فکر می‌کنید آنچه برادر شما از دین می‌داند فقط همان چیزهایی است که پدر و مادر شما با نگاه سنتی خود به او آموخته‌اند، باید این خلأ را پر کنید؛ چون برادر شما برای قبول دین نیاز به دلیل و استدلال دارد و زمانی دین را قبول خواهد کرد که بداند برای او سودمند است.

امّا در مورد موانع گرایش دینی ایشان، چند مورد را به عنوان نمونه ذکر می‌کنم و شما مطابق با همان، بقیه موارد را می‌توانید کشف کنید:

۱- مطابقت نداشتن حرف و عمل در اطرافیان به خصوص پدر و مادر:
یک کودک برای فراگیری علوم و رفتار، به دنبال الگو می‌گردد. اولین الگو برای کودکان، پدر و مادر آن‌ها و سپس برادران و خواهران و بعد از آن، معلمان و دیگر افراد می‌باشند. از جمله شرایط لازم الگوپذیری، این است که گفتار و کردار فرد الگو، با هم در تناقض نباشند. لذا اگر کودکی ببیند پدرش امر به نماز و اهمیت دادن به آن می‌کند، ولی در عمل نماز نمی‌خواند یا بی توجه می‌خواند یا اول وقت نمی‌خواند، طبیعی است که حرف او را قبول نکند. بنابراین اگر این مشکل در خانواده شما وجود دارد، آن را حل کنید و یا حداقل در موردش بحث کنید.

۲- امر و نهی بیش از حد از طرف پدر و مادر:
اگر آن‌ها چنین روحیه‌ای دارند، به آن‌ها بگویید؛ این کار، نه تنها مشکل او را حل نمی‌کند، بلکه شما را دشمن خود پنداشته و هر چه شما بگویید، برعکس آن عمل می‌کند.

۳- لقمه حرام
۴-فاصله عاطفی بین او و خانواده:
ذات انسان‌ها اینگونه است که وقتی از کسی کینه به دل دارند، نه تنها با خود او، بلکه با تمام آنچه مربوط به او باشد، مخالف خواهند بود. یکی از آن‌ها اعتقادات پدر شما خواهد بود. لذا اگر رابطه برادر و پدر شما درست نشود، لجاجت او بر مقابله با دین و همچنین اصرار بر کارهای خلاف عرف و اخلاق و شرعش بیشتر می‌شود.

۵- دوستان ناباب:
این نکته مورد توجه شما بوده، امّا آنچه نیاز است در این بخش متذکر شوم، روش جلوگیری از این نوع دوستی است. برای مقابله با آن، همانطور که قبلا هم عرض کردم امر و نهی فایده‌ای ندارد، بلکه باید او را نسبت به اشتباهش آگاه کنید و عاقبت کاری را که انجام می‌دهد به او گوشزد کنید و تا حد امکان باید این کار غیر مستقیم صورت بگیرد.

به علاوه اینکه باید در محیطی رشد کند که بتواند دوستان خوبی پیدا کند؛ مثلا اگر مدرسه ایشان مدرسه خوبی نیست، آن را تغییر دهید یا اگر محله‌ای که در آن زندگی می‌کنید، خوب نیست، باید تغییر مکان دهید. در کنار این، رابطه دوستانه خانواده با او می‌تواند جایگزین نسبتا خوبی باشد. مضاف بر اینکه اگر فردی را در فامیل را می‌شناسید که سابقه خوبی دارد از او کمک بخواهید تا با برادر شما طرح دوستی بریزد و به او کمک کند.

۶- ...
ناگفته نماند؛ عملی کردن مواردی که عرض شد ممکن است کمی سخت باشد و بعضی از آن‌ها در توان شما نباشد، ولی در هرحال نیاز به تدبیر، صبر و تحمل اعضای خانواده در برابر رفتارهای بعضا نادرست برادرتان است.

پی‌نوشت:
[۱]. شرح ابن ابى الحدید ، ج۲۰، ح۱۰۲ 
[۲]. خصائص الائمه، ص ۱۱۵
[۳]. مجله شمیم یاس، آذر ۱۳۸۵، ش۴۵، شیوه‌های مخاطب شناسی و جذب جوانان
جهت مطالعه بیشتر:
بازنشر اول: ولایت نت




طبقه بندی: مشاوره خانواده،  تربیت فرزند، 
برچسب ها: جوان پرخاشگر، ناسازگار، اعتقادات دینی، مشاوره، نوگرایی، الگو، دوستان ناباب،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 8 بهمن 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
پسربچه‌ای دارم که حدود سه، چهار سال سن دارد. متاسفانه گاهی اوقات، در خلوت به آلت تناسلی خودش دست می‌زند. چند بار به صورت‌های مختلف؛ پرت کردن حواس، تنبیه، قهر با این رفتارش برخورد کردم، ولی هیچ کدام در دست کشیدن از این رفتارش تاثیری نداشته است. لطفا بفرمایید چه برخوردی با این رفتار فرزندم داشته باشم؟

پاسخ سوال:
باید توجه داشت؛ تصوری که کودک از دست زدن و بازی کردن با اعضای تناسلی خودش دارد با تصور بزرگترها از این مسأله تفاوت زیادی دارد. انجام اینگونه رفتارها توسط کودک بیشتر از اینکه جنبه جنسی داشته باشد، جنبه کنجکاوانه دارد. لذا این نوع رفتارها از نگاه کودک جنبه اخلاقی ندارد.

از همین رو لازم است از هرگونه برخورد نامناسب مانند تنبیه یا برخورد خشن و ... بپرهیزید؛ چون پیامدهای بدی بدنبال دارد؛ چرا که همین حساسیت شما ممکن است به فرزندتان هم سرایت کند؛ یا برایش ایجاد سوال شود و یا باعث شود که در برخی اوقات برای جلب توجه شما این رفتارش را تکرار کند. لذا می‌بایست با بکارگیری روش‌های مناسب، سعی در تغییر تدریجی رفتار کودکتان بکنید.

بنابراین ضمن حفظ خونسردی در برابر رفتار کودک نوپای خود و عدم حساسیت شدید از سوی شما، اتخاذ روش‌های ذیل می‌تواند به شما در تغییر رفتار کودکتان یاری دهد:

۱- اگر کودکتان این رفتار را در خلوت و تنهایی خود انجام می‌دهد، تا جایی که امکان دارد نباید فضای خلوت و تنهایی را برایش مهیا کرد. 

۲- شما می‌توانید برای مدتی که باعث فراموش رفتار کودکتان بشود، شلواری تن کودکتان بکنید که در آوردنش بدون کمک و یاری شما برای او میسر نباشد. (مثلاً شلواری که دارای کمربند است می‌تو‌اند مناسب باشد.)؛ این کار باعث می‌شود که کودک شما نتواند این رفتارش را به راحتی انجام دهد.

۳. توصیه روان‌شناسان و روان‌پزشکان کودک و نوجوان، در این خصوص این است که والدین به جای نشان دادن رفتار خشن، تند و اخم آلود، از فرصت بوجود آمده استفاده کرده و نام اندام‌های مختلف بدن را با کودک مرور کنند. از اندام‌های غیرجنسی شروع کنید و نام اندام جنسی را هم همانطور که پراکنده صحبت می‌کنید با لفظ درست آناتومیک بیان کنید. بعد هم با نمایش و نقش بازی کردن به کودکتان یاد بدهید بدن هر کسی خصوصی است. به کودک بیاموزید که اندام‌های تناسلی، جزو قسمت‌های خصوصی بدن است؛ بفهمانید کسی اجازه ندارد به آن‌ها دست بزند. 

به عبارت بهتر؛ بدون هیچ توضیح اضافه و گیج کننده یا دادن حس گناه به کودک یا انجام رفتار خشن و سرزنش آمیز که حس اعتماد کودک به شما را کم کند، به او تاکید کنید بدنش خصوصی است و نباید آن را به کسی نشان دهد یا به آن بازی کند.

تاکید کنید فقط پدر و مادر یا در مواقع ضروری پزشک می‌تواند این قسمت‌ها را ببیند و بقیه غریبه محسوب می‌شوند.

نکته: ناگفته نماند گاهی اوقات، وقتی کودک را به اصطلاح از پوشک می‌گیرند، عواملی؛ از قبیل خشکی پوست آلت و خارش آن، سبب بروز این رفتار از کودک نیز می‌شود.

جهت مطالعه بیشتر:
- آم‍وزش‌ ج‍ن‍س‍ی‌ اطف‍ال‌/ مولف: ل‍س‍ت‍ر ک‍رک‍ن‍دال‌/ ت‍رج‍م‍ه‌: م‍ه‍دی‌ ج‍لال‍ی‌
- آموزش و تربیت جنسی کودکان و نوجوانان/ مولف: محمدرضا سمسارزاده
- تربیت جنسی/ مولف: سیدصاحب موسوی و حسین محمدی

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: مشاوره خانواده،  تربیت فرزند،  مسایل جنسی و روابط زناشوئی، 
برچسب ها: دست زدن به آلت تناسلی، بازی کردن کودک با آلت تناسلی، اندام تناسلی، تربیت جنسی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 29 دی 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
مسلما یكی از مولفه‌های مهم موفقیت یك جامعه، داشتن جامعه و اجتماعی سالم و پر امید است و ورزش نیز از جمله عوامل بسیار مهمی است که می‌تواند باعث افزایش سلامتی، كاهش هزینه‌های درمانی، بهره وری بیشتر برای فرد، خانواده و جامعه شود.

امّا مهم‌ترین نقشی كه ورزش در فرد می‌تواند ایجاد كند این است که موجب شكل گیری شخصیت، بروز و ظهور استعدادهای نهفته و رشد عقلی، روحی، جسمی و اجتماعی كودكان و نوجوانان می‌شود كه در نهایت آنان را به عنوان افرادی مفید، تاثیرگذار و خدمتگذار برای جامعه تبدیل می‌کند.[۱]

اهمیت ورزش و بازی‌های تربیتی در میان کودکان به حدی است که حتی در سیره پیغمبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) نیز مشاهده می‌کنیم که حضرت برخی مواقع در بازی كودكان شركت و دیگران را بدان توصیه می‌نمودند تا بدین شیوه مهم تربیتی، ضمن نظارت بر فعالیت‌های آنان، هدایت و تربیت ورزشی را سبب شوند؛ در آموزه‌های دینی بارها پیامبر اکرم توصیه به ورزش تیراندازی و شنا کرده‌اند.[۲]

از طرفی از آنجائی كه انسان، موجودی اجتماعی است، حس تعلق به گروه و مورد پذیرش گروه واقع شدن از جمله نیازهای اصلی او است. این حس تعلق به انواع گروه‌ها، تاثیرات بسیار قوی و عمده‌ای بر عزت نفس افراد دارد. لذا گروه‌های ورزشی و مانند آن عامل بالقوه‌ای جهت رشد فرزندان بوده و احساس هویت، ارزشمندی و هدفدار بودن در آنان ایجاد می‌کند. 

فعالیت‌های ورزشی همچنین به شیوه‌های گوناگون در فرایند اجتماعی شدن فرزندان می‌تواند تأثیر بگذارد و در نگرش‌های افراد نسبت به جامعه تغییراتی اساسی ایجاد كند كه این تغییرات با توجه به ارزش‌های حاكم بر جامعه و شخصیت‌های تكوین یافته­‌ی خود افراد می‌تواند متفاوت باشد.

پی‌نوشت:
[۱]. مبانی روانی اجتماعی در تربیت بدنی، مهرداد محرم زاده
[۲]. علموا ابنائکم السباحة الرمایة؛ به پسرانتان شنا وتیراندازی را آموزش دهید.[نهج الفصاحه/ ح۱۹۵۵]
جهت مطالعه بیشتر:

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: سبک زندگی،  تربیت فرزند، 
برچسب ها: ورزش، بازی‌های تربیتی، تیراندازی، شنا، فعالیت‌های ورزشی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : دوشنبه 4 آبان 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد

بسم الله الرحمن الرحیم

محرم نزدیکه لازمه که پدر و مادرهای عزیز به چند نکته توجه کنند:

1. برای بچه ها لباس مشکی بخرید که لباس مشکی نماد عزاداری امام حسین علیه السلام هستش

2. فلسفه عزاداری امام حسین علیه السلام رو به زبان کودکانه برای بچه هامون بگیم

3. رفتن به هیأت و عزاداری رو وجه المعامله قرار ندیم؛ متاسفانه بعضی از پدر و مادرها برای این که به اهدافشون برسن برای رفتن به هیأت شرط میذارن؛ مثلا اگه تکالیفت رو ننویسی امشب هیات رفتن خبری نیست، اگه کاری که گفتم انجام ندی هیأت نمی‌برمت و ... ولی نمی دونن که با این روش حرف زدن شأن و جایگاه عزاداری امام حسین علیه السلام در ذهن بچه ها پایین میاریم 

4. اگه بچه ها رو به جلسات روضه میریم برای ساکت کردنشون به روشی برخورد نکنیم که بچه‌ها به مجالس روضه بدبین بشن بلکه محبت کردن به بچه‌ها در این مجالس، موجب مثبت‌نگری بچه‌ها به اینگونه محافل میشه

5. بچه ها رو حسینی تربیت کنیم یعنی بچه های ما داری روحیه‌ای باشند که آماده جانفشانی به خاطر اهداف بلند باشند...

یعنی فرزندان ما باید ظلم ستیز و استکبار ستیز باشند و ظالمان و مستکبران امروزی که در دنیا دارند کودک کشی می کنند رو به فرزندان خود معرفی کنید از آمریکا و اسراییل و آل سعود که حامیان داعش هستند رو به فرزندان خود به خوبی معرفی کنیم





طبقه بندی: تربیت فرزند، 
برچسب ها: محرم، ماه محرم، نکات تربیتی محرم،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : دوشنبه 20 مهر 1394 | توسط : عباس حیدریان مقدم
رژیمی برای دانش آموزان
ازآنجا که غذاهای چرب دیرتر از معده تخلیه می‌شوند و سنگینی و کسالات می‌آورند، متخصصان تغذیه به دانش آموزان توصیه می‌کنند در رژیم غذایی‌شان، مصرف غذاهای چرب را محدود و از گوشت، جگر، سویا حبوبات و سایر مواد پروتئینی و قندی(نان، برنج، سیب زمینی و ...) به تناسب استفاده کنند. مصرف میوه‌ها و سبزی‌های تازه نیز به حفظ شادابی در طول روز کمک می‌کند و امّا یک نکته دیگر: به دانش آموزان توصیه کنید هرگز بلافاصله بعد از خوردن یک وعده غذایی سراغ مطالعه نروند؛ چون جریان خون دستگاه گوارش، افزایش می‌یابد و از کارایی اعمال هوشمندانه کاسته می‌شود.

بگذارید پیاده بروند
دانش آموزانی که فاصله منزل تا مدرسه را پیاده یا با دوچرخه می‌روند کمتر دچار کمردرد و گردن درد می‌شوند. این نکته را یک پژوهشگر استرالیایی می‌گوید و از والدین درخواست می‌‌کند که فرزندان خود را وادار کنید که پیاده تا مدرسه بروند و در حمل کوله پشتی در طول مسیر به آنها کمک کنید.
پروفسور لئون استراکر می‌گوید: «تحقیق ما نشان می‌دهد که پیاده روی و دوچرخه سواری باعث تقویت و استحکام ماهیچه‌های گردن و ستون فقرات می‌شود. حتی بهتر است که تا مسافتی از این مسیر نیز دانش آموزان خود کیف مدرسه‌شان را حمل کنند؛ چرا که این امر باعث تقویت ماهیچه‌های پشت می‌شود. امّا برای جلوگیری از فشار زیاد والدین می‌توانند در حمل کیف مدرسه به آن‌ها کمک کنند.»

سه اشتباه رایج در استفاده از کوله پشتی
۱. انداختن وزن کوله پشتی روی یک شانه: کوله پشتی را باید روی هر دوشانه انداخت و ترجیحا باید رفت سراغ كوله‌پشتی‌هایی كه چندقسمتی و چندلایه باشد تا وزنش حسابی پخش شود و گرنه کار به انحراف ستون مهره‌ها می‌کشد.
۲. سنگین كردن كوله‌پشتی: وزن كوله‌پشتی‌ نباید از ۱۰ تا ۱۵ درصد وزن آدم بالا بزند، یعنی مثلا اگر فرزند شما ۳۰ كیلوگرم وزن دارد، باید كوله‌ای پشتش بگذارد كه حداكثر ۳ تا ۵/۴ كیلوگرم باشد.
۳. نگه‌داشتن كوله‌پشتی روی شانه‌ها در مواقع غیر ضروری و استفاده از کوله‌پشتی‌های بلند.از میان وعده‌ها غفلت نکنید.

از میان وعده‌ها غفلت نکنید
برای تهیه میان‌ وعده‌ای که کودکان در مدرسه همراه می‌برند از پیش برنامه‌ریزی کنید. مواد غذایی را به صورت عمده تهیه کنید. کلی خرید کردن ارزان‌تر است و خیالتان هم از بابت مواد اولیه راحت خواهد بود.
هرشب یک مدت زمان خاص را به تهیه و آماده کردن میان وعده روز بعد اختصاص دهید. میوه‌ها را هم در این میان وعده‌ها در نظر بگیرید. تنوع غذایی را رعایت کنید. کودکان از خوردن غذایی که خودشان درست کرده‌اند لذت می‌برند. اجازه بدهید آن‌ها هم در این کار کمک کنند. 

اگر تصمیم به درست کردن غذاهای جدید دارید، حتما از پیش از کودک بخواهید تا آن را بچشد و اگر دوست داشت برایش تهیه کنید. اگر سیب پوست کنده به کودک خود می‌دهید سطح آن را با کمی آب و آبلیمو اسپری کنید تا در زمان مصرف در مدرسه سیاه نشود.
اگر به کودکتان پول برای خرید کردن از مغازه‌ها نمی‌دهید خودتان چند مدل بیسکویت یا کیک سالم تهیه کنید و به او بدهید تا همراه ببرد. سعی کنید سالاد و گوجه فرنگی را آخر از همه به ساندویچ اضافه کنید و زیاد فشار ندهید تا له نشود و خمیر نان را شل نکند. بهترین میان وعده برای دانش آموزان، یک لقمه نان و پنیر و سبزی با گردو یا نان و کتلت یاکوکوی خانگی است. در هر حالت بهتر است از کالباس یا سوسیس برای تغذیه کودکان استفاده نشود. هرچند وقت یکبار کیف فرزندتان را به طور کامل خالی و تمیز کنید تا بقایای غذاهای مانده درکیف یا خرده‌های ساندویچ موجب آلودگی کیف نشود.

سلامت در مدرسه
به دلیل تماس بچه‌ها با هم در مدارس، بیماری‌ها در این مکان خیلی سریع شیوع می‌یابد. برای جلوگیری از این موضوع چند پیشنهاد برای شما داریم:
- حتما با فرزندتان صحبت کنید و او را آگاه سازید، زمانی که یکی از دوستانش در مدرسه بیمار است، نباید به او نزدیک شده یا از لیوان و وسایل شخصی او استفاده کند.
- در کیف فرزندتان صابون کوچکی بگذارید که در طول روز دست‌هایش را چندبار بشوید.
- می‌توانید از ژل‌های ضدعفونی کننده و بهداشتی هم در این امر کمک بگیرید.
- همیشه کیف فرزندتان را چک کنید و مطمئن شوید که حتما دستمال، لیوان شخصی، ژل شست‌وشو و دستمال مربوط در کیفش هست.
- دستمال مرطوب برای زمانی که فرزندتان در کلاس عطسه کرده، چیزی روی دستش ریخته و یا ... بسیار مفید و کارآمد است.

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: تربیت فرزند، 
برچسب ها: میان وعده‌ها، کوله پشتی، تغذیه دانش آموزان، پیاده روی، سلامت در مدرسه،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 15 مهر 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
  • تعداد کل صفحات : 45  صفحات :
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...